Deze fouten maakte ik op mijn huwelijksceremonie



Ja, dat lees je goed: ik ben zelf getrouwd. Althans, geweest. Want ik ben ook weer gescheiden. Maar dat verhaal is voor een andere keer. Wat ik nu met jullie wil delen is hoe mijn eigen huwelijksceremonie eruit zag en wat ik nu anders zou doen. Met mijn ervaring als bruid én ceremoniespreker kan ik daar ondertussen een boek over schrijven. Maar laat ik beginnen bij mijn ervaring als bruid.


We trouwden in Umbrië. Een toen nog onontgonnen plek wat huwelijken betreft. De meeste koppels die dezelfde droom koesterden, verkozen toen het glooiende landschap van Toscane of de idyllische rotsen langs Cinque Terre.


De locatie was een landhuis met 13 kamers dat pal op een heuvel stond. Het uitzicht was adembenemend. Uiteraard was ook het prijskaartje van dit paradijs op aarde al even breath taking. Maar onder het mom: ‘Je trouwt maar één keer’ (hoe ironisch dat nu ook klinkt) zouden we dat gat in ons trouwbudget in de loop van het jaar wel bijbenen.


Om op ons droomhuwelijk niets aan het toeval over te laten, deden we alles zelf. Want wat je zelf doet, doe je tenslotte toch beter. Ni? (Ondertussen is dit trouwens één van mijn oude, overboord gegooide principes). Maar voor ik je het idee geef dat alles fout liep: Het was een huwelijksweekend dat ieders verwachtingen oversteeg. Het was ‘wauw’! Maar niet alles verliep zoals ik het had gedroomd. En dan heb ik het niet over de plotse regenbui tijdens het diner, dat de champignons in de risotto deed zwemmen. Ik heb het veel liever over hetgeen waar ik maar moeilijk over kan zwijgen: De ceremonie.


Hét belangrijkste moment van de dag. Ook toen predikte ik dit al, zonder dat ik nog maar één huwelijksceremonie had meegemaakt waarvan ik dacht ‘zo wil ik het ook’. Laat staan zelf één had begeleid. En toch wou ik een ceremonie doordrongen van wie wij waren en wat we hier en nu aan elkaar beloofden. 'Persoonlijk’ en ‘op ons lijf geschreven’ waren de kernwoorden die in het hele weekend en in het bijzonder tijdens de ceremonie, zouden doorschijnen.



ZO ZAG MIJN HUWELIJKSCEREMONIE ERUIT


In mijn zoektocht naar een ceremoniespreker botste ik al snel op zachte afkooksels van priesters. Ik zag foto’s voorbijkomen van mannen in zwarte maatpakken achter een spreekgestoelte en een groot boek in hun armen. Misschien had ik grondiger moeten zoeken en wellicht had ik dan wel iemand gevonden die mij op het eerste zicht kon bekoren met zijn of haar uitstraling en spontane glimlach. En hopelijk beviel me dan ook nog eens hun stem en hun aanpak. Wie weet… :).


En cliché maar waar: de tijden zijn veranderd. Vandaag de dag is de kans veel groter dat ik wel mijn match vind, in het toenemende aanbod aan ceremoniesprekers. Maar toen nog niet.

Dus besloot ik om alles zelf te doen. Of course… what else?! It’s still me we’re talking about.


Ik schreef alles zelf uit en liet de ceremonie voorgaan door een toenmalige collega van me, die al enkele keren subtiel gehint had dat ze dat wel zag zitten. Als afwisseling vertelde ik zelf het moment van onze eerste kennismaking en gaf ik mijn broer de opdracht een mooi verhaal te lezen. Mijn ondertussen ex-man las een brief voor aan zijn overleden mama, zijn beste vriend bracht een gedicht van Khalil Gibran en mijn mama mocht de ceremonie afsluiten met woorden die ik op voorhand nog niet mocht lezen.


Aangezien de ringen al enkele maanden eerder uitgewisseld waren op het gemeentehuis, kozen we nu voor een alternatief verbindingsritueel: ‘Handfasting’, gevolgd door onze geloften en bekrachtigd met een kus.


Het moment was in het minst bijzonder te noemen, daar aan de oudste olijfboom van het landgoed, onder een stralende open hemel, met enkel de belangrijkste mensen om ons heen.


Maar niet alles ging zoals ik het in mijn hoofd had. ‘Dat kon beter’, dacht ik enkele dagen later.



ALS IK WIST WAT IK NU WEET, HAD IK DIT ANDERS GEDAAN:



Muziek


Die ontbrak. Bewust. Want een cd’tje spelen wou ik niet en de meerkost van live muziek wilden we, bovenop alle andere torenhoge kosten, niet nog meer ophoesten. Achteraf bekeken was dat geen slimme zet. Beter hadden we de gelato-car geschrapt om met dat budget live muziek te voorzien op onze ceremonie. Het had zo’n geweldige vibe gebracht aan dat intieme moment. Dat weet ik nu wel zeker.



Mijn collega de ceremonie laten begeleiden


De beslissing om hiervoor te kiezen was een combinatie van factoren: Ik wou de touwtjes zelf in handen houden en vroeg me af hoe een wildvreemde überhaupt ons verhaal kon vertellen. Ik vond 'back than' ook geen enkele ceremoniespreker dat op het eerste zicht aanleunde bij de stijl die ik wou. En hier ben ik weer: budget-wise was de beslissing snel gemaakt.


Maar... Iemand onze ceremonie laten voorgaan zonder kennis van zaken bleek niet zo'n goed idee. Er is namelijk veel meer nodig dan goedgeschreven teksten, om van dat moment iets magisch te maken. Zonder afbreuk te doen aan haar goede intenties en dat ze het toch maar deed ('cause who else would dare to do this?!), kwam de ceremonie niet tot z'n recht zoals ik het wou. Er werd te snel, te stil en met te weinig intonatie voorgelezen. Er werd te weinig nadruk gelegd op bepaalde woorden en zinnen en te weinig pauzes gehouden, om wat er gezegd werd te laten doordringen. Onze gasten werden niet naar de ceremonie-locatie begeleid, ontvingen geen instructies over waar te mogen plaatsnemen en er werd niet op toegezien dat zeker de voorste stoeltjes gevuld werden (de fotograaf is u eeuwig dankbaar). (Want ook al ambieerden we een losse sfeer, sommige zaken moeten wel degelijk in goede banen worden geleid). Allemaal stuk voor stuk, belangrijke aspecten die het geheel maken, of ja... kraken.



Onduidelijke communicatie


Oooh communicatie. Vaak doen we het verkeerd of loopt het mis. In ieder geval: Het is een moeilijk ding. Dat was hier niet anders. En al zeker als je de taal niet machtig bent.


Met Maria, de vrouw des huizes, spraken en mailden we vlotjes in het Engels. Zij nam een groot deel van de communicatie met de leveranciers van ons over en bespaarde ons hiermee enkele honderden grijze haren.


Voor de aankleding, de sfeer, de wat en hoe en waar, wist ik heel goed wat ik wou. En in grote lijnen is dat, met de taalbarrière in gedachten, ook allemaal zeer goed uitgevoerd door alle leveranciers. Enkel wat de de opstelling van de ceremonie betrof. Die was helaas niet zoals ik gehoopt had. Uiteraard had ik dat ook pas in de gaten op het moment ik mijn intrede maakte. *shit*

De stoelen van de genodigden stonden te ver van de onze en we zaten met onze rug naar hen. Er was een gangpad voorzien dat niet nodig was (en tot niets diende, maar eerder de groep in twee deelde) en er ontbrak een tafeltje voor de kaarsen.

Nu ja, het kwaad was geschied en behalve ik had niemand er erg in.



Geloften op een kladpapiertje


Zo pinterest-perfect ik mijn huwelijksfeest had ingebeeld en voorbereid, zo nonchalant hadden we beiden onze geloften op een A4’tje geschreven. Voor de foto’s niet zo’n fraai beeld, in die verder zo idyllische setting. Volgende keer toch geloften boekjes voorzien of een mooie brief van handgeschept papier.


Conclusie: Volgende keer -en die komt er zeer zeker! ;)- zal ik deze fouten niet meer maken.


Wat mag er op jullie huwelijksceremonie zeker niet ontbreken? Of over welk dilemma heb jij al nachten wakker gelegen? Laat het me weten. Ik geef jullie graag mijn advies.



Foto's: Livio Lacurre


Email

info@quinta-essentia.be

Telefoon

0472 87 93 95

Social media

  • Instagram
  • Facebook
LogoMark.jpg

Het leven kunnen we niet vangen,

maar onze verhalen wel.

Alle rechten voorbehouden © 2020 Sanne Umans