SANDINA

Ik had besloten om te starten en te eindigen met de bron van waaruit zij ontstaan is; met de twee mensen waarvan zij de samensmelting van hun liefde is. Zo was de cirkel rond. De cirkel van een veel te kort leven. Het was het enige wat ik wist; hoe ik beginnen zou en hoe ik eindigen wou. Verder wist ik eigenlijk niets. Want hoe -in Gods naam- moest ik haar leven samenvatten op slechts enkele vellen papier...

 

Dan ontving ik in de loop van de week verschillende mails, vanuit alle hoeken van haar leven. Herinneringen, anekdotes, ... Bladzijden gevuld met boodschappen vol dankbaarheid, woorden van troost en hoop. Én tranen, bakken tranen op papier.

 

En dan dacht ik: ik moet haar leven helemaal niet samenvatten. Ook al is haar lichaam opgehouden te bestaan, zij leeft verder. Haar geest, haar spirit, haar ziel, haar inspiratie, haar dansende energie blijft voortbestaan. Zij, zij gaat niet dood. Want waar liefde is, is leven.

 

 

Vrijdag 3 juli 2020, 11.21 uur.

 

Tussen de vele brieven, die me deden happen naar adem, gaven drie vrouwenstemmen ons zuurstof cadeau. Ja cadeau, want one of the leading ladies was een goede vriendin van haar. Potverdekke, wat had ze dit graag gehoord; speciaal voor haar, drie powervrouwen met klokken van stemmen. Én een man met een piano, die het geheel opluisterde alsof we de ganse ceremonie al vijfhonderd keer hadden gerepeteerd. Die vrijdag in de tuin, onder de eeuwenoude boom, moet je weten, was het de allereerste keer dat ik hem zag. Iedereen had zijn deel in een recordtijd naadloos voorbereid. En vandaag kwam alles samen; kwamen wij samen. Met nog zoveel anderen. Om te rouwen, te herdenken, te vieren. Dit was haar levensfeest.

 

Rustend op hun sterke schouders, haar dragend op hun handen, zoals ze altijd al deden, kwamen ze naar buiten; de belangrijkste mannen in haar leven. Van achter de boom zag ik hoe ze haar met de grootste zorgvuldigheid lieten neerdalen.

 

Haar zielsmaatje, gekleed in een lang, krachtig-groen kleed. Kijkend naar de kist vroeg ze haar of ze het mooi vond. Ik vond het alleszins prachtig. Hoorbaar huilend, strelend over het witte hout, sprak ze het fijnste samenraapsel aan woorden, uit het hart geplukt.

 

Haar geliefde, vastberaden en broos tegelijk. Breekbaar. Gebroken. En moe. Moe door de rollercoaster aan emoties van de voorbije twee weken. Als aan de grond genageld -diezelfde grond die op 19 juni onder zijn voeten is weggezakt- stond hij daar en sprak, zonder blaadje papier, over dingen die ik niet kan navertellen. Persoonlijke, intieme verhalen, die als een paal boven water verklaren hoe sterk hun connectie was.

 

Voor de laatste keer beklom ik het kleine podium dat er was gemaakt, omringd door witte aronskelken. Mijn blik naar beneden gericht. De confrontatie met de dood maakt je nederig.

 

De laatste brief las ik in hun naam voor. De laatste brief... voor en over hun liefdeskind.

Net voordien fluisterde ik tegen de pianist of ik het op deze manier wel correct uitsprak: ‘lambada mädchen?’.

‘lambada médchen’ bevestigde hij.

 

Het laatste nummer klonk door de boxen. Dit keer niet live gezongen. Dat had zo zijn redenen.

We dansten, op het gras, rond haar kist, onder de boom. Met onze armen reikend naar de hemel.

We dansten.

We lachten.

We huilden.

 

Ik had nog een hele trip met de auto af te leggen voor ik thuis zou komen. Het was exact wat ik nodig had.

Halverwege, wanneer ik weer op bekend terrein kwam, leek de weg plots voor mij alleen te zijn.

De radiopresentator kondigde de Lambada aan.

Ik draaide het volume hoger.

Even voelde het alsof ik vloog.

Email

info@quinta-essentia.be

Telefoon

0472 87 93 95

Social media

  • Instagram
  • Facebook
LogoMark.jpg

Adres

Vinusakker 85

2950 Kapellen

(Vanuit het noorden

van Antwerpen

reis ik overal naartoe)

BTW BE0667 912 405

© 2020 Sanne Umans, All rights reserved | Disclaimer & Privacy